Sigorta Sözleşmelerinde Teminatın Kapsamının Belirlenmesinde Sigortacılık Kanunu m.11/4 İle Türk Ticaret Kanunu m. 1409/1 Arasındaki İlişki
Author :
Abstract
Sigorta sözleşmesi ile sigortacı, kararlaştırılan sigorta konusu olay gerçekleştiğinde edimini yerine getirmek suretiyle sigorta ettirenin veya üçüncü bir kişinin belirli bir riskini teminat altına almayı taahhüt eder. Bunun karşılığında sigorta ettiren, sigortacıya kararlaştırılan primi ödemekle yükümlüdür. Bu bağlamda sigortacının sözleşmede tayin edilen rizikonun gerçekleşmesinden doğan zarardan veyahut bedelden sorumlu tutulması gerekir. Türk Ticaret Kanunu m. 1409/1 hükmündeki bu düzenleme ile rizikonun belirliliğine dair temel bir ilkeye yer verilmiştir. Bunun yanı sıra sigorta sözleşmelerinin, sigortacılar tarafından aynı şekilde kullanılması gereken genel şartlara uygun şekilde düzenlenmesi gerektiğinden Sigortacılık Kanunu m. 11/4 hükmünün de uygulanması gerekir. Bu takdirde sigorta sözleşmelerinde teminat kapsamı dışına çıkarılmış risklerin açıkça belirtilmesi gerekir. Zira kapsam dışı bırakılmamış bir risk var ise bunun teminat kapsamında olduğu varsayılmaktadır. Bu iki hüküm arasındaki ilişki, sigorta sözleşmelerinde teminatının belirlenmesi konusunda hem teoride hem de yargı uygulamasında yoğun tartışmalara sebebiyet vermiştir. Bu tartışmalar ışığında farklı bir bakış açısıyla konuya açıklık getirmeye çalışılacaktır.
Keywords
Abstract
With an insurance contract, the insurer undertakes to cover a certain risk of the policyholder or a third party by fulfilling its performance when the agreed insurance periculum occurs. Thusbed, the policyholder is obliged to pay the agreed premium to the insurer. In this context, the insurer should be held liable for the loss or the amount arising from the realisation of the risk determined in the contract. Article 1409/1 of the Turkish Commercial Code sets forth a fundamental principle regarding the certainty of the risk. As well as this, since insurance contracts must be drawn up in accordance with the general terms and conditions that must be used uniformly by insurers, Article 11/4 of the Insurance Law must also be applied. In this case, the risks excluded from the scope of coverage must be clearly stated in the insurance contracts. Because if there is a risk that is not excluded, it is assumed to be covered. The relationship between these two provisions has caused intense discussions both in theory and in judicial practice regarding the determination of the coverage in insurance contracts. In the light of these discussions, an attempt will be made to clarify the issue from a different perspective.