THE IMPACT OF SHARE ALLOCATION PRACTICES TO EMPLOYEES IN JOINT-STOCK COMPANIES ON CORPORATE SOCIAL SUSTAINABILITY
Author :
Abstract
ÖZ
Genel olarak, sürdürülebilirlik kavramı, insan faaliyetlerinin çevresel koşullar üzerindeki olumsuz etkilerini ortadan kaldırmak üzere yaratılmış bir kavramdır. Sürdürülebilirliğin çeşitli anlamları vardır ki sosyal sürdürülebilirlik de bu anlamlardan biridir. Fiziki ve beşeri çevre üzerindeki olumsuz sonuçları önemli etkenlerinden olan şirketlerin de sürdürülebilir hedefleri gerçekleştirmek için faaliyet göstermesi gerekir. Bu manada şirketlerin sosyal olarak sürdürülebilir faaliyetleri yürütmesi demek bu şirketlerin sadece kendi ekonomik çıkarlarını değil ancak aynı zamanda kendi ekonomik faaliyetlerinden etkilenen bireylerin de ekonomik ve sosyal çıkarlarını gözetmesi demektir. Söz konusu bu katılımcılar müşteriler rakipler ya da çalışanlar olabilir. Dolayısıyla, konumuz özelinde çalışanların da sosyal sürdürülebilirlikten fayda sağlayabileceğini ifade etmek gerekir.
Çalışanların şirketle olan bağlarını korumak ve kuvvetlendirmek açısından ve sosyal sürdürülebilirliği sağlamak üzere, bu kişilere şirket paylarından verilmesi bu çalışmanın ana konusunu oluşturmakta olup; çalışanlara pay edindirilmesi programları çerçevesinde hangi tedbirlerin alınarak uygulamaya geçirildiği ve bunların kısa, orta ve uzun vadedeki sonuçlarının neler olabileceği aşağıda açıklanacaktır. Bu çalışmada ayrıca Türk Ticaret Kanunu’nda ve ilgili diğer mevzuat da çalışanların pay eğilimine ilişkin uygulamalara cevaz olup olmadığı konusunda bir tartışma da yapılacaktır.
Keywords
Abstract
ABSTRACT
Broadly conceived, the paradigm of sustainability emerged as a normative response to mitigate the deleterious ramifications of anthropogenic activity upon environmental equilibria. This multifaceted construct encompasses several discrete yet interrelated dimensions, among which social sustainability constitutes a salient domain. Given that corporate entities rank among the principal agents implicated in adverse repercussions for both the biophysical milieu and the socio-human context, it is incumbent upon them to align their operational ethos with sustainable imperatives. Within this interpretative schema, the execution of socially sustainable practices by a firm entails not merely the prioritization of its proprietary economic prerogatives, but also the conscientious integration of the economic and social aspirations of extrinsic actors impacted by its undertakings. These constituencies may encompass clientele, market adversaries, and internal stakeholders such as employees. Accordingly, in the analytical purview of this inquiry, it is imperative to underscore that employees are rightful beneficiaries within the architecture of social sustainability.
The focal preoccupation of this exposition is the endowment of corporate equity to employees as a strategic mechanism aimed at fortifying their affiliative bond with the enterprise and at fostering socially sustainable corporate praxis. Within this operational rubric, the institutional measures architected and operationalized under employee share acquisition schemes—and their prospective ramifications in the short, intermediate, and protracted temporal horizons—will be systematically delineated. Additionally, this study will engage in a juridico-analytical examination of whether the Turkish Commercial Code and ancillary regulatory instruments afford legal permissibility for such participatory equity frameworks.
